Stalam wiec na peronie i czekalam na odjazd pociagu. Mama otworzyla okno. Olo zauwazyl nas i odstawil grabie. Przeskoczyl grzadke astrow i szybko otworzyl furtke. Wiedzialem juz, ze matka nie ma racji. Mada powinna wiedziec o wszystkim. Usiadla obok mnie.- Mamo! Ja juz nie moge! Nie mam sily... mamo, pomoz mi jakos... tego nie sposob... nie sposob wytrzymac! Otwieralam drzwi mieszkania z dziwnym uczuciem niepewnosci i zadowolenia jednoczesnie.