Ala wrocila do domu pod koniec lutego, ciagle jeszcze bardzo slaba, z noga uwieziona w gipsie. Usiadla obok mnie.- Mamo! Ja juz nie moge! Nie mam sily... mamo, pomoz mi jakos... tego nie sposob... nie sposob wytrzymac! Wiedzialem juz, ze matka nie ma racji. Mada powinna wiedziec o wszystkim. Byc moze zastanawiala sie w tej chwili, czy jest cos, czego boi sie Strzemiński. Jednak zrezygnowal! Chociaz prosilam! Chociaz wiedzial, jak mi na tym zalezy!