Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Poszlam do swojego pokoju, ktory w czasie nieobecnosci Ali byl moim krolestwem Ala parsknela przytrzymujac reka policzek. Bolal ja ciagle, zwlaszcza kiedy sie smiala. Ala wrocila do domu pod koniec lutego, ciagle jeszcze bardzo slaba, z noga uwieziona w gipsie. Slyszalam, ze cos mowila, slyszalam oddalajace siej kroki.