Slyszalam, ze cos mowila, slyszalam oddalajace siej kroki. Ala wrocila do domu pod koniec lutego, ciagle jeszcze bardzo slaba, z noga uwieziona w gipsie. Rozwinelam papier i otworzylam niewielkie pudeleczko. Wyszedl ode mnie o jedenastej, przerazony ta pozna pora. Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam.