Olo zauwazyl nas i odstawil grabie. Przeskoczyl grzadke astrow i szybko otworzyl furtke. Nie odpowiedzial mi. Stanal przy oknie i mazal cos palcem po niezbyt czystej szybie. Sama nalalam herbate. Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Byc moze zastanawiala sie w tej chwili, czy jest cos, czego boi sie Strzemiński. Ale jak moglam ufac Marcinowi, jezeli ciagle napotykalam jakies niedomowienia, niejasnosci?